ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 17)
(ฉากที่ 17)
(ฉากตัดไปที่ ห้องดนตรีไทย ตอนเย็น)
ไผท ในชุดครู ยืนอยู่กลางห้อง สายตา มองไปยัง จุดที่พบโครงกระดูก ของกัลยา
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา เป็นเพลง "โสมส่องแสง" เพลงโปรดของกัลยา)
ไผท: (พึมพำ) ผมใกล้จะ เจอตัวคนที่ทำร้ายเธอแล้วนะ กัลยา
(ฉากตัดไปที่ ห้องพักครู)
ผู้กองธนา ปลอมตัวเป็นครูสอนภาษาอังกฤษ กำลังตรวจแบบฝึกหัด โดยมี ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ในคราบครูสอนนาฏศิลป์ นั่งอยู่ข้างๆ
ทั้งสอง แอบสังเกต พฤติกรรม ของครูคนอื่นๆ อย่าง ไม่ให้ผิดสังเกต
ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (กระซิบ) ดูท่าทาง ทุกคน ก็มีพิรุธ กันหมดเลยนะคะ
ผู้กองธนา: (พยักหน้า) ใช่ แต่เรายัง ประมาท ไม่ได้ ต้องหาหลักฐาน ให้มากกว่านี้
(ฉากตัดไปที่ บ้านร้าง หลังโรงเรียน)
ครูสมชาย ในสภาพ โทรม เคร่งเครียด นั่งกอดขวดเหล้าขาว อยู่คนเดียว
(เสียงเคาะประตู ดังขึ้น สามครั้ง)
ครูสมชาย สะดุ้ง ตัวแข็งทื่อ
เสียงหวาน (เสียงกัลยา): อาจารย์คะ... มาหาหนูหน่อยสิคะ...
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น ชัดเจนขึ้น เป็นเพลง "ตับพรหมาสตร์" เพลงที่บรรเลงในงานศพ)
ครูสมชาย กรีดร้อง ด้วยความหวาดผวา เขาลุกขึ้น วิ่งหนี ออกจากบ้านร้าง ไป โดยไม่คิดชีวิต!
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น