(ตอนที่52)เพลง : คืนแค้น (ผีห้องดนตรี)

 เพลง : คืนแค้น (ผีห้องดนตรี)

 

(บทที่ 1)

ใต้ผืนดิน วิญญาณ ร้องครวญ

ความแค้น สุมทรวง รอวัน ล้างผลาญ

ดวงตา อาฆาต จ้องมอง เจ้า

เสียง กรีดร้อง เงียบงัน ใต้ หลุม ศพ ฝังร่าง

(บทที่ 2)

ราตรี มืดมิด เลือด หลั่งริน

กลิ่น คาว ความตาย คลุ้ง ไป ทั่ว ห้อง

มือ เปื้อน บาป หนี ไม่ พ้น

เงา แค้น ตาม ติด จอง ล้าง ด้วย คม ฆ้อง

 

(บทที่ 3)

หลับตา ลง หรือ ไม่ ก็ เห็น

ใบหน้า ซีด ขาว เต็ม ไป ด้วย เลือด

เสียง หัวเราะ เยือกเย็น ดัง ก้อง ข้าง หู

ดวงวิญญาณ ทรมาน เจ้า ไม่ รู้ จบ

(บทที่ 4)

ลม หายใจ รด ต้นคอ

สัมผัส เย็นยะเยือก แผด เผา วิญญาณ

ทุกข์ทรมาน ไม่มีวัน สิ้นสุด

วิ่ง หนี ไป ที่ใด ก็ ไม่ พ้น

 

(บทที่ 5)

ความ ตาย คือ การ เริ่มต้น

ของ การ ชำระ แค้น ไม่ เว้น วัน

คำ สาป แช่ง ติดตาม ไป ทุก หน แห่ง

ไม่มี ที่ใด ปลอดภัย อีก ต่อไป

(บทที่ 6)

จง รับรู้ ถึง ความ เจ็บปวด

จง หวาดกลัว เงา แค้น ที่ ตาม ล่า

จง สำนึก ใน บาป กรรม ที่ ก่อ

วิญญาณ อาฆาต ไม่มีวัน ให้อภัย

 

.

.

.

(ตอนที่51)ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทสุดท้าย)

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทสุดท้าย)

(หลายปีต่อมา)

(ฉากตัดไปที่ ห้องดนตรีไทย ใน โรงเรียน )

ห้องดนตรีไทย ได้รับ การ ปรับปรุง ใหม่ จน ดู สวยงาม และ ทันสมัย แต่ กลิ่นอาย ของ ความ เก่าแก่ และ เรื่องราว ลี้ลับ ยัง คง อยู่

(เสียง ดนตรีไทย ดัง ขึ้น แผ่วเบา เป็นเพลง “โสมส่องแสง” เพลง ที่ คุ้นเคย)

(ภาพ ของ กัลยา ใน ชุด นักเรียน ปรากฏ ขึ้น กลาง ห้อง )

เธอยิ้ม อย่าง อ่อนโยน ก่อนจะ ค่อยๆ เลือน หาย ไป

(เสียง นักเรียน หญิง กลุ่ม หนึ่ง กำลัง พูดคุย กัน อยู่ หน้า ห้อง)

นักเรียน 1: (ทำตาโต) จริง เหรอ พี่ ผี ที่ ห้องนี้ เคย ขึ้น ศาล ด้วย นะ

นักเรียน 2: (พยักหน้า) จริงสิ ฉัน เคย อ่าน ข่าว มา ดัง ไป ทั่วโลก เลยนะ

นักเรียน 3: (ทำท่า ทาง ขนลุก) แล้ว... เขา ว่า ผี ที่นี่ ให้หวย แม่น มาก เลยนะ

(นักเรียน หญิง กลุ่ม นั้น มอง ไป ที่ ห้องดนตรีไทย ด้วย แววตา ทั้ง กลัว และ อยากรู้อยากเห็น)

(ฉากตัดไปที่ ภาพ ข่าว ใน โทรทัศน์ ซึ่ง กำลัง รายงาน ข่าว การ เลื่อน ตำแหน่ง ให้ กับ ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา )

(เสียง ผู้ประกาศข่าว): ... และ นี่ คือ อีก หนึ่ง ความสำเร็จ ของ สำนักงาน ตำรวจแห่งชาติ ที่ สามารถ คลี่คลาย คดี อัน ลี้ลับ และ ได้รับ การ ยกย่อง จาก นานาชาติ...

(ภาพ ตัด ไป ที่ ภาพ ของ กัลยา ที่ กำลัง ยิ้ม อย่าง มีความสุข )

(เสียง ดนตรีไทย เพลง “โสมส่องแสง” ดัง ขึ้น อีก ครั้ง ก่อนจะ ค่อยๆ จาง หาย ไป)

(เรื่องราว ของ “ผีที่ห้องดนตรีไทย” ได้ กลาย เป็น ตำนาน ที่ เล่าขาน ต่อ กันมา ตราบ จน ทุกวันนี้)

(จบบริบูรณ์)

(ตอนที่50)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทส่งท้าย)

(ฉากส่งท้าย)

(ฉากตัดไปที่ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ยามเย็น)

แสง อาทิตย์ สีทอง ส่อง กระทบ ผิวน้ำ ระยิบระยับ ไผท และ ใบเฟิร์น นั่ง อยู่ บน ม้านั่ง ริม แม่น้ำ ด้วยกัน

(เสียง นก ร้อง และ เสียง เรือ ยนต์ วิ่ง ผ่าน ไป มา)

(ไผท มอง ไป ที่ แม่น้ำ ด้วย แววตา เหม่อลอย)

ใบเฟิร์น: (เอ่ย ถาม ด้วย ความ เป็นห่วง) พี่ไผท คิดอะไร อยู่ หรือเปล่า คะ

ไผท: (หัน มา มอง ใบเฟิร์น) พี่ แค่ คิดถึง กัลยา น่ะ ... ดีใจ ที่ เธอ ได้รับ ความยุติธรรม สักที

ใบเฟิร์น: (พยักหน้า) ค่ะ ... หนู ก็ ดีใจ ด้วย

(ทั้งสอง นั่ง เงียบ ไป ครู่หนึ่ง)

ใบเฟิร์น: (พูด ด้วย น้ำเสียง เบาๆ) พี่ไผท คะ ... หนู อยาก บอก อะไร บางอย่าง

ไผท: (หัน มา มอง ใบเฟิร์น ด้วย ความ สงสัย) อะไร เหรอ

ใบเฟิร์น: (หน้า แดง เล็กน้อย) คือ... ตลอดเวลา ที่ผ่านมา ... ที่ เรา ได้ ร่วม กัน ทำ เรื่องนี้ ... หนู รู้สึก ว่า...

(ใบเฟิร์น ไม่กล้า พูดต่อ เธอ ก้มหน้า ลง มอง มือ ตัวเอง)

(ไผท มอง ท่าทาง ของ ใบเฟิร์น ด้วย ความ เอ็นดู เขา ค่อยๆ เอื้อมมือ ไป จับ มือ ของ เธอ ไว้ เบาๆ)

ไผท: (พูด ด้วย น้ำเสียง อ่อนโยน) พี่ ก็ รู้สึก เหมือนกัน ... ใบเฟิร์น

(ใบเฟิร์น เงยหน้า ขึ้น มอง ไผท ดวงตา ของทั้งคู่ สบ กัน )

(ความรู้สึก ดีๆ ที่ ก่อตัว ขึ้น ท่ามกลาง ความ เศร้า และ การ ต่อสู้ เพื่อ ความ ยุติธรรม กำลัง เบ่งบาน ขึ้น ใน ใจ ของ ทั้ง สอง คน)

(แสง อาทิตย์ ลา ลับ ขอบฟ้า ไป แล้ว แต่ ความ หวัง และ ความรัก ครั้งใหม่ กำลัง เริ่มต้น ขึ้น)

(จบบริบูรณ์)

(บทที่ 49)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 49)

(ฉากที่ 49)

(ฉากตัดไปที่ ห้องพิจารณาคดี ศาลจังหวัด )

บรรยากาศ ภายใน ห้อง เงียบสงัด อีกครั้ง หลังจาก ผ่าน ค่ำคืน แห่ง การ สอบปากคำ “วิญญาณ” อัน น่า ตื่นตะลึง

(เสียง เคาะ ไม้ ดัง ขึ้น สาม ครั้ง)

ผู้พิพากษา ในชุด ครุย สี ดำ เดิน เข้า มา ใน ห้อง ด้วย สีหน้า เคร่งขรึม

(ผู้คน ทุกคน ใน ห้อง ลุก ขึ้น ยืน)

ผู้พิพากษา: (เสียง ดัง ก้อง) ศาล พิเคราะห์ เห็น ว่า ... จำเลย ที่ 1 นายสมชาย... มีความผิด ตาม ฟ้อง ฐาน ฆ่าผู้อื่น โดย เจตนา... ให้ ลงโทษ จำคุก ตลอดชีวิต...

(เสียง ฮือฮา ดัง ขึ้น ภายใน ห้อง พิจารณาคดี)

(ครูสมชาย ทรุด ลง กับ พื้น ร้องไห้ ด้วย ความ หวาดกลัว และ เสียใจ)

ผู้พิพากษา: (อ่าน คำพิพากษา ต่อ) ...ส่วน จำเลย ที่ 2 ร้อยตรี... มีความผิด ฐาน เป็น ผู้ สนับสนุน ให้ ผู้อื่น กระทำความผิด ฐาน ฆ่าผู้อื่น โดย เจตนา... ให้ ลงโทษ จำคุก มีกำหนด 20 ปี...

(เสียง ปรบมือ ดัง ขึ้น ใน ห้อง พิจารณาคดี เมื่อ ศาล ได้ ตัดสิน ลงโทษ ผู้ กระทำความผิด อย่าง ยุติธรรม)

(ภาพ ตัด ไป ที่ ไผท ใบเฟิร์น ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ที่ ยืน มอง เหตุการณ์ อยู่ ด้วย ความ โล่งใจ)

(ภาพ ตัด ไป ที่ ห้องดนตรีไทย ยามค่ำคืน )

(เสียง ดนตรีไทย เพลง “โสมส่องแสง” ดัง ขึ้น อีก ครั้ง แต่ คราวนี้ เป็น ท่วงทำนอง ที่ อ่อนโยน และ แฝง ไปด้วย ความ สุข)

(หญิงสาว ใน ชุด นักเรียน ปรากฏ ตัว ขึ้น กลาง ห้อง เธอยิ้ม ให้ กับ ทุกคน ก่อนจะ ค่อยๆ เลือน หาย ไป)

(ความ ยุติธรรม ได้ มา ถึง แล้ว และ ดูเหมือนว่า วิญญาณ ของ กัลยา จะ ได้ ไปสู่ สุคติ เสียที...)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 48)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 48)

(ฉากที่ 48)

(ฉากตัดไปที่ ห้องดนตรีไทย ยามค่ำคืน)

ภายในห้อง ถูก จัด ให้ เป็น ลักษณะ เหมือน ห้อง พิจารณาคดี ย่อมๆ มี โต๊ะ ยาว วาง อยู่ กลางห้อง สำหรับ ผู้พิพากษา และ เจ้าหน้าที่ ศาล

ด้านข้าง มี โต๊ะ สำหรับ ทนาย ฝ่าย โจทก์ และ จำเลย ส่วน ด้านหลัง ก็ มี ที่ นั่ง สำหรับ สื่อมวลชน จำนวน มาก ที่ มา รายงาน ข่าว

(เสียง ซุบซิบ ดัง อยู่ ทั่ว ห้อง )

แสงไฟ สปอตไลท์ ส่อง สว่าง ไป ที่ กลางห้อง ซึ่ง เป็น จุด ที่ คาดว่า “วิญญาณ” ของ กัลยา จะ ปรากฏ ตัว

(เสียง นาฬิกา บน ผนัง ดัง “ติ๊ก ๆ” บอก เวลา ที่ ใกล้ เข้า มา ทุก ที)

ผู้พิพากษา: (กระแอม) ทุกอย่าง พร้อม หรือยัง

ทนายโจทก์: พร้อมแล้วครับ ท่าน

(บรรยากาศ ตึงเครียด ทุก สายตา จับ จ้อง ไป ที่ กลางห้อง)

(ทันใดนั้น เวลา สี่ทุ่ม ตรง... )

(เสียง ดนตรีไทย เพลง “โสมส่องแสง” ก็ ดัง ก้อง ขึ้น ภายในห้อง ทั้ง ๆ ที่ ไม่มี ใคร เปิด เพลง!)

(เงา ร่าง ของ หญิงสาว ใน ชุด นักเรียน ค่อยๆ ปรากฏ ขึ้น กลาง ห้อง)

(เสียง อุทาน ด้วย ความ ตื่นตะลึง ดัง ขึ้น ทั่ว ห้อง)

(หญิงสาว ใน ชุด นักเรียน ค่อยๆ หัน หน้า มา เผย ให้ เห็น ใบหน้า อัน สวยงาม แต่ ซีดเผือด ของ กัลยา!)

(ผู้พิพากษา ถึง กับ นิ่ง อึ้ง ไป ชั่วขณะ)

(ทนายโจทก์ รีบ ตั้งสติ ก่อนจะ ลุก ขึ้น ถาม คำถาม สำคัญ)

(ทนายโจทก์): ... คุณ กัลยา ครับ คุณ ช่วย บอก ศาล ได้ ไหมครับ ว่า ใคร คือ คน ที่ ฆ่า คุณ

(ทุก สายตา ใน ห้อง ต่าง จับ จ้อง ไป ที่ กัลยา )

(กัลยา ค่อยๆ หัน ไป มอง ที่ “ครูสมชาย” ผู้ต้องหา ก่อนจะ ชี้ นิ้ว ไป ที่ เขา อย่าง ช้าๆ แต่ หนักแน่น!)

(เสียง อุทาน ดัง ขึ้น อีกครั้ง เมื่อ พยาน “วิญญาณ” ชี้ตัว ฆาตกร! )

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 47)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 47)

(ฉากที่ 47)

(เสียงรายงานข่าว ภาษาต่างๆ ดัง แทรก กัน วุ่นวาย สลับกับ ภาพ เหตุการณ์ หน้า ศาลจังหวัด ที่ เต็มไปด้วย ผู้คน และ สื่อมวลชน จาก ทั่วโลก)

(ฉากตัดไปที่ หน้าจอ โทรทัศน์ ใน ร้านอาหาร แห่งหนึ่ง)

ผู้ประกาศข่าว: (เสียง ตื่นเต้น) ...และ ใน ขณะนี้ ทีม ข่าว ของ เรา ก็ ได้ มา ปักหลัก รายงาน สด อยู่ ที่ หน้า ศาลจังหวัด... เพื่อ ติดตาม ความ คืบหน้า คดี ฆาตกรรม สะเทือนขวัญ ที่ กลายเป็น ที่ สนใจ ไป ทั่วโลก... เมื่อ ศาล ได้ อนุญาต ให้ มี การ สอบปากคำ “พยาน” ที่ เป็น “วิญญาณ” เป็น ครั้งแรก ใน ประวัติศาสตร์ วงการ ยุติธรรม ไทย...

(ภาพ ตัด ไป ที่ ผู้คน มากมาย กำลัง ให้ สัมภาษณ์ กับ สื่อมวลชน )

(เสียง นักข่าว ต่างประเทศ ถาม เป็น ภาษาอังกฤษ): ...Excuse me, Do you believe in ghosts? Do you think the court will hear the testimony of a ghost?

(เสียง คนไทย ตอบ เป็น ภาษาไทย แบบ ตื่นเต้น): ...เชื่อ สิ ครับ / ค่ะ ...ผี มีจริง ครับ / ค่ะ ...ผม / ดิฉัน ว่า ศาล ต้อง รับฟัง แน่ๆ

(ภาพ ตัด กลับ มา ที่ ผู้ประกาศข่าว)

ผู้ประกาศข่าว: ... และ ใน ค่ำคืนนี้ ซึ่ง ตรง กับ วันพระ ใหญ่ ทาง ศาล ก็ ได้ นัดหมาย ให้ ทุก ฝ่าย ที่ เกี่ยวข้อง ไป ร่วม กัน ที่ ห้องดนตรีไทย ณ โรงเรียน... ซึ่ง เป็น สถานที่ เกิดเหตุ... เพื่อ ทำการ สอบปากคำ “วิญญาณ” พยาน ปาก สำคัญ ใน คดี นี้...

(เสียง ดนตรีประกอบ รายการ ดัง ขึ้น อย่าง ตื่นเต้น ระทึกขวัญ)

(ทั่วโลก ต่าง จับตา มอง มา ที่ ประเทศไทย)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 46)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 46)

(ฉากที่ 46)

(ฉากตัดไปที่ ห้องพิจารณาคดี ศาลจังหวัด )

บรรยากาศ ภายในห้อง เงียบสงัด ผู้คน ต่าง นั่ง ฟัง การ พิจารณาคดี ด้วย ความ สนใจ

(เสียง เคาะ ไม้ ดัง ขึ้น สาม ครั้ง)

ผู้พิพากษา: (เสียง ดัง ก้อง) เชิญ ฝ่าย โจทก์ และ จำเลย เข้า มา ใน ห้อง พิจารณาคดี ได้

(ทนาย ทั้ง สอง ฝ่าย ลุก ขึ้น โค้ง ให้ ศาล)

(การพิจารณาคดี เป็น ไป อย่าง เข้มข้น )

(เสียง ทนาย โจทก์ ดัง ก้อง ไป ทั่ว ห้อง ศาล)

ทนายโจทก์: ...และ เพื่อ เป็นการ ยืนยัน ความบริสุทธิ์ ของ ผู้ตาย และ เพื่อ ให้ ความ เป็น ธรรม กับ ทุกฝ่าย กระผม ขอ เรียน ต่อ ศาล ว่า ฝ่าย โจทก์ มี พยาน ปาก สำคัญ ที่ จะ มา ให้การ ใน ชั้น ศาล ใน วันนี้...

(ครูสมชาย ผู้ต้องหา ในชุด นักโทษ มอง ไป ที่ ทนายโจทก์ ด้วย สายตา ไม่เข้าใจ)

(ผู้พิพากษา: (มอง ไป ที่ ทนายโจทก์) พยาน ที่ว่า คือ ใคร หรือ ครับ

(ทนายโจทก์ สูด หายใจ เข้า ลึกๆ ก่อนจะ เอ่ย ชื่อ พยาน คนสำคัญ ออกมา)

ทนายโจทก์: ... นางสาวกัลยา ... ครับ

(เสียง ซุบซิบ ดัง ขึ้น ทั่ว ห้อง พิจารณาคดี )

(ผู้พิพากษา ถึง กับ ขมวดคิ้ว ด้วย ความ สงสัย)

(ทนายจำเลย ลุกขึ้น คัดค้าน ทันที)

(แต่ ทนายโจทก์ ก็ ได้ เตรียม คำอธิบาย และ หลักฐาน ต่างๆ ที่ เกี่ยวข้อง กับ วิญญาณ ของ กัลยา มา เป็นอย่างดี)

(หลังจาก ใช้เวลา อยู่ หลาย นาที ใน การ โต้แย้ง กัน ใน ที่สุด... ศาล ก็ ตัดสินใจ รับฟัง คำ ให้การ ของ “พยาน” คน นี้!)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 45)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 45)

(ฉากที่ 45)

(ฉากตัดไปที่ ใต้ต้นคูน หลังบ้านพักครู)

แสงไฟ สปอตไลท์ ส่อง สว่าง ไป ยัง หลุม ดิน ที่ เจ้าหน้าที่ กำลัง ขุด อย่าง ระมัดระวัง

(เสียง จอบ กระทบ กับ อะไรบางอย่าง ดัง “กึก!”)

(เจ้าหน้าที่ คนหนึ่ง ค่อยๆ ก้ม ลง หยิบ ถุง ผ้า ใบ ใหญ่ ขึ้นมา จาก หลุม)

(ภายใน ถุง ผ้า มี เสื้อผ้า ผู้ชาย เปื้อน เลือด และ ฉาบ ขนาด เล็ก หนึ่ง คู่ บรรจุ อยู่)

(ผู้กองธนา เดิน เข้าไป ดู หลักฐาน ที่ พบ ด้วย แววตา มุ่งมั่น)

(ฉากตัดไปที่ ห้องสอบสวน สถานีตำรวจ)

“ครูสมชาย” ในชุด นักโทษ นั่ง อยู่ บนเก้าอี้ ด้วย สีหน้า ซีดเผือด ตรง ข้าม กับ เขา คือ ผู้กองธนา

(เสียง เคาะ โต๊ะ ดัง ขึ้น)

ผู้กองธนา: (เสียง เข้ม) ถึงเวลา ที่ คุณ ต้อง รับสารภาพ ทุก อย่าง แล้ว ครูสมชาย

(ครูสมชาย นิ่งเงียบ ไม่ยอม ปริปาก พูด อะไร)

(ฉากตัดไปที่ หน้าห้อง สอบสวน)

ตำรวจ ท้องที่ นายนั้น ยืน อยู่ ด้วย สีหน้า ตื่นตระหนก เมื่อ รู้ ว่า หลักฐาน สำคัญ ถูก พบ แล้ว

(เสียง ผู้กองธนา ตะคอก ดัง ลอด ออกมา จาก ห้อง สอบสวน)

(ตำรวจ ท้องที่ ทรุด ตัว ลง นั่ง กับ พื้น ด้วย ความ หวาดกลัว )

(ความ ยุติธรรม กำลัง จะ มา ถึง แล้ว)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 44)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 44)

(ฉากที่ 44)

(ฉากตัดไปที่ หน้าบ้านพักครู หลังโรงเรียน ยามค่ำคืน)

รถตู้ ของ ตำรวจ และ รถ ของ ทีม พิสูจน์หลักฐาน จอด เรียงราย อยู่ หน้า บ้าน พัก ครู หลัง เก่า ที่ ถูก ทิ้งร้าง แสง ไฟ สปอตไลท์ ส่อง สว่าง ไป ทั่ว บริเวณ

(เสียง คน เดิน ย่ำเท้า และ เสียง พูดคุย สั่งการ ดัง จอแจ)

ไผท ใบเฟิร์น ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ในชุด ลำลอง สี เข้ม ยืน อยู่ ห่าง ๆ เพื่อ สังเกตการณ์

(ผู้กองธนา เดิน มา หา ไผท และ ใบเฟิร์น)

ผู้กองธนา: (เสียง เบา) ศาล อนุมัติ หมายจับ และ หมายค้น แล้ว ครับ

(ไผท พยักหน้า รับ ทราบ ด้วย สีหน้า เคร่งเครียด)

(เจ้าหน้าที่ พิสูจน์หลักฐาน เริ่ม นำ เครื่องมือ ลง จาก รถ)

(ผู้กองธนา เดิน นำ ทีม เข้าไป ใน บ้าน พัก ครู มุ่งหน้า ไป ยัง ต้นคูน หลังบ้าน ตาม คำบอก ของ “นิว” )

(บรรยากาศ เต็มไปด้วย ความ ตึงเครียด ทุก สายตา ต่าง จับ จ้อง ไป ที่ จุดเดียวกัน )

(ภายใต้ ต้นคูน หลังบ้าน พัก ครู ความ จริง กำลัง จะ ถูก เปิดเผย ใน อีกไม่ช้า!)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 43)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 43)

(ฉากที่ 43)

ความหวัง เริ่ม กลับมา อีกครั้ง เมื่อ “นิว” ยอม เปิดปาก เล่า ความจริง แต่ สีหน้า ของ ไผท ก็ ยัง ไม่ คลาย กังวล

ไผท: (ถอนหายใจ) อย่างน้อย ตอนนี้ เราก็ มีพยาน แล้ว แต่... เรายัง ขาด หลักฐาน สำคัญ ที่ จะ มัดตัว ครู คนนั้น ได้

( “นิว” นิ่งเงียบ ไป ครู่หนึ่ง เหมือน กำลัง ครุ่นคิด ถึง บางสิ่ง)

(เสียง ถอนหายใจ ของ “นิว” ดังขึ้น อีก ครั้ง)

นิว: ใต้ต้นคูน ค่ะ ... ใต้ต้นคูน หลัง บ้านพักครู

(ทุกคน ในห้อง มองหน้า กัน ด้วย ความ สงสัย)

ผู้กองธนา: ใต้ต้นคูน ?

นิว: ค่ะ คืนนั้น ฉัน แอบ เห็น ครู... เขา ถือ ถุง อะไร บางอย่าง เดิน ไป ที่ หลัง บ้านพักครู ตอนเช้ามืด วันรุ่งขึ้น ฉัน เลย แอบ ตามไปดู เห็น เขา กำลัง ขุดดิน ใต้ต้นคูน แล้ว ก็ เอา ถุง นั้น ฝัง ไว้

(ใบเฟิร์น เบิกตากว้าง)

ใบเฟิร์น: ถุง นั้น คง จะเป็น เสื้อผ้า ที่ เปื้อนเลือด ของคุณ กัลยา สินะคะ

นิว: (พยักหน้า) ค่ะ ฉัน มั่นใจ

(ไผท กำมือแน่น ด้วย ความ มุ่งมั่น)

ไผท: ถ้าอย่างนั้น เรา ต้อง ไป ที่ บ้านพักครู กัน เดี๋ยวนี้!

(หลักฐาน ชิ้น สำคัญ กำลัง รอ พวกเขา อยู่)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 42)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 42)

(ฉากที่ 42)

(ภายในห้องพัก ของ “นิว” เงียบสงัด มีเพียง เสียง นาฬิกา แขวนผนัง ดัง ติ๊ก ๆ )

“นิว” ทรุด ตัว ลง นั่ง ที่ โซฟา ใบหน้า เต็มไปด้วย ความ หวาดกลัว และ ความ รู้สึกผิด

(เสียง ถอนหายใจ ของ “นิว” ดัง ยาว)

นิว: (เสียง สั่นเครือ) ฉัน... ฉัน เห็น ทุกอย่าง...

(ไผท มอง “นิว” ด้วย แววตา สงสาร ก่อนจะ ค่อยๆ ถาม)

ไผท: เล่าให้พวกเราฟังได้ไหม “นิว” เกิดอะไรขึ้น ในคืนนั้น

(น้ำตา ไหล ริน อาบ แก้ม ของ “นิว” เธอ สูดหายใจ เข้าลึกๆ ก่อนจะ เริ่ม เล่า เรื่องราว ที่ เธอ เก็บ ไว้ ในใจ มา ตลอด)

นิว: วันนั้น ครู... ครู สั่งให้ ฉัน กับ กัลยา อยู่ซ้อมดนตรี จนค่ำ แต่ ฉัน ขอตัว กลับก่อน ปล่อย กัลยา อยู่ กับ ครู...

(นิว หยุด พูด ไป ครู่หนึ่ง เหมือน กำลัง สะกด กลั้น ความ รู้สึก บางอย่าง)

นิว: แต่... ฉัน ลืม หนังสือ ไว้ ที่ หน้าห้อง เลย ย้อน กลับ มา เอา แล้ว ก็... เห็น ครู... เขา กำลัง...

(นิว ปิดหน้า ร้องไห้ ตัว สั่น เทา)

(ใบเฟิร์น เดินเข้าไป โอบกอด “นิว” ไว้ เบาๆ เป็น เชิง ปลอบใจ)

(นิว สูด หายใจ เข้า ลึกๆ อีก ครั้ง ก่อน จะ เล่า ต่อ)

นิว: ฉัน ตกใจ มาก ทำอะไรไม่ถูก พอดีเห็น กระเป๋า ของ กัลยา เลย ล้วงเข้าไป หยิบ โทรศัพท์ ออกมา ถ่ายวีดีโอ ไว้

(นิว มอง ไป ที่ ไผท ด้วย แววตา รู้สึกผิด)

นิว: แต่... เหมือน ครู จะ พลาด ทำ กัลยา ล้มไปโดน ฉาบ ... ฉัน กลัว มาก เลย วิ่ง หนี ออกมา แล้ว โยน โทรศัพท์ เข้าไป ในห้อง ตอนนั้น แหละ ที่ ครู วิ่ง ตามออกมา เจอ เขา ขู่ ว่า ถ้า พูด อะไร ออกไป จะ ฆ่า ฉัน!

(ห้องพัก ตก อยู่ใน ความ เงียบ อีกครั้ง เมื่อ ความจริง อัน น่า สะพรึงกลัว ถูก เปิดเผย)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 41)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 41)

(ฉากที่ 41)

(ฉากตัดไปที่ หน้าห้องพัก ของ “นิว” ใน คอนโด แห่งหนึ่ง)

ไผท ใบเฟิร์น ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ในชุด ลำลอง ยืน อยู่ ที่หน้าประตูห้อง

(เสียง เคาะประตู ดังขึ้น เบาๆ)

(ไม่มีเสียง ตอบรับ จาก ภายในห้อง)

(ผู้กองธนา ทำท่าทาง ลังเล)

ผู้กองธนา: ไม่แน่ใจว่า “นิว” เขา จะอยู่หรือเปล่านะครับ

(ไผท มอง ไปที่ ประตูห้อง ด้วย ความรู้สึก หนักอึ้ง)

(ทันใดนั้น ประตูห้อง ก็ เปิดออก อย่าง ช้าๆ เผย ให้เห็น “นิว” ในชุด อยู่บ้าน ใบหน้า ของเธอ ซีดเซียว และ ดู หวาดกลัว อย่าง เห็นได้ชัด)

(เสียง ดนตรีไทย ดังขึ้น แว่วๆ ในห้อง เป็นเพลง "เขมรไทรโยค" เพลงที่ สื่อ ถึง ความ โศกเศร้า และ ความ อาลัย)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 40)ผีที่ห้องดนตรีไทย

ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 40)

(ฉากที่ 40)

(ฉากตัดไปที่ หน้าโรงเรียน ยามเย็น)

ผู้คน หลาย ร้อย ชีวิต ต่าง เบียดเสียด กัน อยู่ หน้า โรงเรียน เสียง จุดประทัด ดัง สนั่น หวั่นไหว ควัน สี แดง และ ทอง ลอย คลุ้ง ไป ทั่ว

(เสียง ผู้คน พูดคุย กัน เซ็งแซ่)

เสียงผู้หญิง 1: (ตื่นเต้น) แม่น จริงๆ ด้วย! เลข ตรง เป๊ะ!

เสียงผู้ชาย 2: (หัวเราะ ชอบใจ) รวย แล้ว คราวนี้!

(หญิงสาว แม่ลูกอ่อน ในชุด ที่ สะอาดสะอ้าน ขึ้น คุกเข่า กราบ ลง ที่ จุด เซ่นไหว้ หน้า โรงเรียน น้ำตา ไหล อาบแก้ม ด้วย ความ ตื้นตัน)

(เด็กหญิง ตัวน้อย ที่ อยู่ใน อ้อมกอด ยิ้ม แฉ่ง มอง ไป ที่ จุด เซ่นไหว้ เช่นกัน)

(หญิงสาว ในชุด นักเรียน มอง ดู เหตุการณ์ อยู่ ไม่ไกล ใบหน้า ของเธอ ดู อ่อนโยน ลง เมื่อ เห็น ว่า แม่ลูก คู่นั้น มีความสุข)

(เสียง ดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา เป็นเพลง "มหาฤกษ์" เพลง ที่ สื่อ ถึง ความ เป็น สิริมงคล)

(แม้ ร่างกาย ของเธอ จะ จากโลก นี้ ไปแล้ว แต่ ความ ดี และ ความ เมตตา ของเธอ ยังคง อยู่ และ ส่งผล ให้ ผู้คน ได้รับ รู้ ถึง การ มีอยู่ ของเธอ... )

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 39)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 39)

(ฉากที่ 39)

(ฉากตัดไปที่ หน้าโรงเรียน ยามค่ำคืน)

แสงไฟ สลัว จาก เสา ไฟฟ้า ส่อง ให้เห็น ผู้คน หลาย สิบ ชีวิต กำลัง กราบไหว้ ขอพร อยู่ ที่ จุด เซ่นไหว้ หน้า โรงเรียน ที่ เต็มไปด้วย ดอกไม้ ธูปเทียน และ ของเซ่น มากมาย

(เสียง กระซิบ ขอพร ดัง เซ็งแซ่)

(มุมมืด ข้าง กำแพง โรงเรียน)

หญิงสาว ในชุด นักเรียน มองดู เหตุการณ์ อยู่ เงียบๆ ใบหน้า ของเธอ ซีดเผือด แต่ แววตา เต็มไปด้วย ความ เวทนา

ใกล้ๆ กัน มี หญิง สาว อีกคน หนึ่ง ใน สภาพ มอมแมม อุ้ม เด็ก หญิง ตัวเล็กๆ เอาไว้ ใน อ้อม แขน ท่าทาง อิดโรย เหมือน หลาย วัน มา นี้ ไม่ได้ กิน อะไร

(เสียง ท้องร้อง ของ เด็กน้อย ดังขึ้น เบาๆ)

หญิงสาว ในชุด นักเรียน มอง แม่ลูก คู่นั้น ด้วย ความ สงสาร

(เสียง ดนตรีไทย ดัง ขึ้น แผ่วเบา เป็นเพลง "โสมส่องแสง" เพลง ที่ สื่อ ถึง ความ หวัง)

หญิงสาว ในชุด นักเรียน หลับตา ลง อย่าง ตั้งใจ

(ทันใดนั้น ติ้ว เซียมซี อัน หนึ่ง ก็ หลุด ร่วง จาก กระบอก เซียมซี ลอย ไป ตก อยู่ บน ตัก ของ แม่ลูก อ่อน คน นั้น อย่าง ปาฏิหาริย์!)

(ผู้คน ต่าง ส่งเสียง ฮือฮา ด้วย ความ ตื่นเต้น )

(แม่ลูก อ่อน มอง ติ้ว เซียมซี ในมือ ด้วย แววตา ที่ เต็มไปด้วย ความหวัง)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 38)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 38)

(ฉากที่ 38)

(ฉากตัดไปที่ ลานจอดรถ ของ สนามบิน)

ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา เดิน มา ที่ รถยนต์ ด้วย สีหน้า ครุ่นคิด

(เสียง รถยนต์ วิ่ง ผ่าน ไปมา)

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: “ดาว” ดู เสียใจ กับ เรื่อง ของคุณ กัลยา มาก เลย นะคะ

ผู้กองธนา: (พยักหน้า) อืม... แต่ ที่ น่าสนใจ ก็คือ เรื่อง “ครูสอนดนตรีไทย” คนนั้น

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: ใช่ค่ะ ดูเหมือนว่า “นิว” จะมี ความลับ บางอย่าง ซ่อนอยู่

(ผู้กองธนา หยิบ โทรศัพท์มือถือ ขึ้นมา ดู)

ผู้กองธนา: โชคดี ที่ “ดาว” ให้ เบอร์ ของ “นิว” มาด้วย เรา ต้อง ไป พบ เขา สัก หน่อย แล้ว

(ผู้กองธนา กับ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ขึ้นรถ ขับ ออกไป)

(ความจริง กำลัง ค่อยๆ ถูก เปิดเผย ทีละน้อย)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 37)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 37)

(ฉากที่ 37)

ดาว: (น้ำเสียง เศร้า) ... ฉัน สนิท กับ กัลยา มาก เลยนะ เรา เรียน ดนตรีไทย มาด้วยกัน ตั้งแต่ ปี 1 เธอ เป็น คน น่ารัก ร่าเริง ใครๆ ก็ รัก เธอ

(ดาว หยุด พูด ไป ครู่หนึ่ง เหมือน กำลัง รำลึก ถึง ความหลัง)

ดาว: ส่วน “นิว”... เขา ก็ เป็น เพื่อน ในกลุ่ม นั่นแหละ แต่ เขา จะ เงียบๆ หน่อย

ผู้กองธนา: (ทำท่า ทาง สนใจ) แล้ว... “นิว” เขา สนิท กับ คุณ กัลยา มาก ไหมครับ

ดาว: (ส่ายหน้า) ไม่ ค่อย นะ เท่าที่จำได้ “นิว” เขา แอบ ชอบ ครู สอนดนตรีไทย คนนั้น แต่ ครู เขา ไม่ได้ สนใจ ก็ แค่นั้น

(ผู้กองธนา เลิกคิ้ว เมื่อได้ยิน ชื่อ “ครูสอนดนตรีไทย” )

ผู้กองธนา: แล้ว หลังจาก เกิดเรื่อง กับ คุณ กัลยา “นิว” เขา เป็นยังไง บ้างครับ

ดาว: เขา เปลี่ยน ไป มาก เลยล่ะ จาก ที่ เคย เงียบๆ อยู่แล้ว ก็ ยิ่ง กลายเป็น คน ไม่พูด ไม่จา กับ ใคร เพื่อนๆ ชวน ไปไหน ก็ ไม่ ไป เก็บตัว อยู่ คนเดียว ตลอด

(ดาว ถอนหายใจ ด้วย ความ สลดใจ)

(คำบอกเล่า ของ “ดาว” ยิ่ง ทำให้ ผู้กองธนา สงสัย ในตัว “ครูสอนดนตรีไทย” คนนั้น มากขึ้น)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 36)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 36)

(ฉากที่ 36)

(ฉากตัดไปที่ หน้าโรงเรียน มัธยม แห่งหนึ่ง ในย่าน พระโขนง )

แสง ไฟ สีส้ม จาก เสา ไฟฟ้า ส่อง สว่าง ไป ทั่ว บริเวณ

ไผท และ ใบเฟิร์น ในชุด ลำลอง เดิน เข้า มา หา ลุงยาม ที่ นั่ง อยู่ ที่ ป้อม ยาม

ไผท: สวัสดีครับ ลุง ผม ขอ สอบถาม อะไร หน่อย ครับ

(ลุงยาม เงยหน้า ขึ้น มอง ไผท และ ใบเฟิร์น ด้วย สายตา สงสัย)

ไผท: คือ ผม อยาก ทราบ ว่า ที่ โรงเรียนนี้ มี ครู ที่ ชื่อ “นิว” สอนอยู่ หรือเปล่า ครับ

(ลุงยาม ทำท่า ครุ่นคิด)

ลุงยาม: “นิว” เหรอ มี สิ ครู นิว สอน ดนตรีไทย

(ไผท และ ใบเฟิร์น มองหน้ากัน ด้วย ความ ดีใจ)

ไผท: แล้ว... วันนี้ เขา อยู่ ไหมครับ

ลุงยาม: ไม่นะ วันนี้ ครู นิว เขา ลา ไม่ สบาย

(ไผท และ ใบเฟิร์น รู้สึก ผิดหวัง เล็กน้อย)

(ฉากตัดไปที่ ร้านกาแฟ ใน สนามบิน)

ผู้กองธนา นั่ง อยู่ ที่โต๊ะ ตรงข้าม กับ “ดาว” ในชุด แอร์โฮสเตส สวยสง่า

(เสียง ดนตรี บรรเลง เบาๆ ภายในร้าน)

ดาว: ... ฉัน ฝัน ถึง กัลยา ด้วยล่ะ เมื่อคืน น่ากลัว มาก เลย

(น้ำตา คลอ ที่ ดวงตา ของ “ดาว” )

(ผู้กองธนา มอง “ดาว” ด้วย แววตา เห็นใจ ก่อนจะ เอ่ยถาม ถึง เรื่อง “นิว” )

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 35)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 35)

(ฉากที่ 35)

(ฉากตัดไปที่ ห้องนอน ในคอนโด แห่งหนึ่ง ยามค่ำคืน)

“นิว” ในชุดนอน สะดุ้งตื่น เหงื่อ ไหล ท่วมตัว

(เสียง ดนตรีไทย ดัง ก้อง ไปทั่วห้อง เป็นเพลง "ตับโยน" เพลงที่มีท่วงทำนอง ชวนขนลุก)

(ภาพ ในความฝัน ของ “นิว” ปรากฏขึ้น เป็น ภาพ ของ กัลยา ในชุด นักเรียน เปื้อนเลือด ยืน จ้องมอง มา ที่ “นิว” ด้วยแววตา อาฆาต)

(กัลยา ในความฝัน): “นิว”... ทำไม... ทำไม ถึง ไม่ช่วย ฉัน...

(เสียง กรีดร้อง ของ “นิว” ดัง ลั่น ห้อง ก่อนที่ เธอจะ ผวา ตื่นขึ้นมา)

(ฉากตัดไปที่ ห้องนอน ในบ้านหลังหนึ่ง ยามค่ำคืน)

(เสียง ดนตรีไทย ดัง ขึ้น อีกครั้ง คราวนี้ เป็น เพลง "ราตรีประดับดาว" เพลงที่ “ดาว” มักจะ เล่น กับ กัลยา เสมอ)

“ดาว” ในชุด นอน สวยงาม นอน พลิกไปมา บนเตียง ด้วยความ ฝันร้าย

(ภาพ ในความฝัน ของ “ดาว” ปรากฏขึ้น เป็น ภาพ ของ เธอ กำลัง แอบ ถ่ายวีดีโอ เหตุการณ์ ในห้องดนตรีไทย ด้วยความ หวาดกลัว ใบหน้า ของ เธอ ซีดเผือด ตัว สั่น เทา)

(เสียง กัลยา ในความฝัน): “ดาว”... ช่วย ฉันด้วย...

(เสียง กรีดร้อง ของ “ดาว” ดัง ขึ้น พร้อม กับ น้ำตา ที่ ไหล อาบแก้ม)

(ความ รู้สึกผิด และ ความ หวาดกลัว กำลัง กัดกิน หัวใจ ของ “นิว” และ “ดาว” )

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 34)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 34)

(ฉากที่ 34)

(เสียงดนตรีไทยจากโทรศัพท์ เบาลง ก่อนจะ เปลี่ยน เป็น เสียง กระซิบ แผ่วเบา แต่ ฟัง ชัด)

(เสียง กัลยา): ระวัง... เขา... ไว้...

ไผท ขนลุกซู่ ไปทั่วร่าง เขามองหน้า คนอื่นๆ ในห้อง แต่ดูเหมือน ไม่มีใคร ได้ยิน เสียง นั้น

(ตำรวจ ท้องที่ วาง ขวดเบียร์ ลง บน โต๊ะ)

ตำรวจ: ผม ขอตัว กลับ ก่อน แล้วกัน ครับ ดึกมาก แล้ว พรุ่งนี้ ต้อง ไป ทำงาน แต่เช้า

ไผท: ครับ ขับรถ ดีๆ นะครับ

(ตำรวจ ท้องที่ เดิน ออกจากห้อง ไป ด้วย ท่าทาง เร่งรีบ)

(เมื่อ ประตู ห้อง ปิดลง ใบเฟิร์น ก็ รีบ ลุกขึ้น ไป หยิบ แฟ้ม เอกสาร ออกมา จาก ตู้เสื้อผ้า )

ใบเฟิร์น: รอดตัวไปที

(ผู้กองธนา ถอนหายใจ อย่าง โล่งอก)

ผู้กองธนา: เอาล่ะ เรา เสียเวลา กัน มามาก แล้ว ถึงเวลา ต้อง ทำงาน กัน ต่อ

(ผู้กองธนา หยิบ รูปถ่าย ของ “ดาว” ขึ้นมา)

ผู้กองธนา: พรุ่งนี้ ผม กับ วิภาดา จะ ไป ที่ สายการบิน ส่วน คุณ ไผท กับ คุณ ใบเฟิร์น ไป ตามหา “นิว” ที่ พระโขนง

ไผท: ตกลงครับ

(ความหวัง เริ่ม กลับมา อีกครั้ง เมื่อ แผนการ ของพวกเขา กำลัง ดำเนินไป อย่าง รัดกุม)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 33)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 33)

(ฉากที่ 33)

(ภายในห้องพัก เงียบสงัด มีเพียง เสียง จิบเบียร์ ดัง เบาๆ)

สายตา ของ ตำรวจ ท้องที่ ยังคง กวาด มอง ไป รอบๆ ห้อง อย่าง พยายาม หา พิรุธ

(เสียง ดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา จาก โทรศัพท์มือถือ ของ ไผท ที่ วางอยู่ บน โต๊ะ แต่ ดูเหมือนว่า จะไม่มีใคร ได้ยิน นอกจาก ไผท คนเดียว)

ไผท แอบ เหลือบมอง โทรศัพท์ อย่าง ลุกลี้ลุกลน ก่อนจะ รีบ เอื้อมมือไป ปิดเสียง โทรศัพท์

(ตำรวจ ท้องที่ เห็น ท่าทาง แปลกๆ ของ ไผท)

ตำรวจ: (ทำเสียง หัวเราะ กลบเกลื่อน) คุณ ไผท นี่ ท่าทาง จะ รีบ ไป ไหน หรือ เปล่า ครับ

ไผท: (สะดุ้ง เล็กน้อย) ปะ... เปล่า ครับ ผม แค่ จะ ดู ว่า มีใคร โทร มา หรือ เปล่า

(บรรยากาศ ในห้อง ยิ่ง อึดอัด มากขึ้น)

(ร.ต.อ.หญิง วิภาดา รีบ ชเปลี่ยนเรื่องคุย)

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: ว่าแต่ คุณตำรวจ พอจะทราบ ความ คืบหน้า คดี บ้าง ไหมคะ

ตำรวจ: (ยักไหล่) ก็ ยัง ไม่ ค่อย คืบหน้า เท่าไหร่ ครับ หลักฐาน น้อย เหลือเกิน

(ผู้กองธนา แอบ กำมือ แน่น ด้วยความ ไม่พอใจ ท่าที บ่ายเบี่ยง ของ ตำรวจ ท้องที่)

(ในใจ ของทั้ง สี่ คน ต่าง ก็ ตั้งคำถาม ว่า ตำรวจ นายนี้ มี ส่วน เกี่ยวข้อง กับ คดี นี้ หรือไม่ หรือ เขากำลัง ปกปิด อะไร บางอย่าง)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 32)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 32)

(ฉากที่ 32)

ใบเฟิร์น ตาไว เห็น ตำรวจ ท้องที่ ยืนอยู่ ที่หน้าประตู ก่อนที่ ไผท จะทัน ได้ สังเกต

เธอ รีบ กวาด เอกสาร และ รูปถ่าย ทั้งหมด บน ผนัง ใส่ แฟ้ม อย่างรวดเร็ว ก่อนจะ วิ่ง ไป ซ่อน ไว้ในตู้เสื้อผ้า

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา คว้า ขวดเบียร์ ที่ วางอยู่ บน โต๊ะ ขึ้นมา สองขวด ส่งให้ ผู้กองธนา และ ไผท คนละขวด

(เสียง เปิดประตู ดังขึ้น)

ตำรวจ: (ยิ้ม ให้ ไผท) สวัสดีครับ ผม มา หา คุณ ไผท ครับ ได้ข่าวว่า คุณ กำลัง ตามหา เพื่อน เก่า อยู่ เหรอ ครับ

(ไผท แสร้ง ทำหน้า ยิ้ม ทั้งที่ ในใจ เต้นระทึก)

ไผท: (ยก ขวดเบียร์ ขึ้น) อ้าว คุณ ตำรวจ นี่เอง เข้ามาก่อนสิครับ กำลัง เครียดๆ เรื่อง คดี พอดี

ตำรวจ: (เดินเข้ามา ในห้อง) ไม่รบกวน นะครับ

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (ยิ้ม ให้ ตำรวจ) ไม่รบกวน หรอกค่ะ เชิญๆ มานั่ง ดื่ม เป็นเพื่อน กันก่อน

(ตำรวจ ท้องที่ มอง สำรวจ ไป รอบๆ ห้อง อย่าง มีเลศนัย ก่อนจะ ยิ้ม บางๆ)

ตำรวจ: (รับ ขวดเบียร์ จาก ร.ต.อ.หญิง วิภาดา) ขอบคุณครับ

(บรรยากาศ ในห้อง กลับมา ตึงเครียด อีกครั้ง)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 31)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 31)

(ฉากที่ 31)

(ภายในห้องพักของไผท มีกระดาษโน้ต รูปถ่าย และ เอกสารต่างๆ ถูกแปะไว้เต็มผนัง )

ไผท ใบเฟิร์น ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ยืน ล้อม ดู ข้อมูล ที่ รวบรวม มาได้

(บรรยากาศ ในห้อง เต็มไปด้วย ความ เคร่งเครียด)

ผู้กองธนา: (ชี้นิ้ว ไปที่ รูปถ่าย ใบหนึ่ง) “ดาว” เพื่อนของ กัลยา ที่ เป็น แอร์โฮสเตส ผม ให้ ลูกน้อง ไป สืบประวัติ มาแล้ว เขา บิน กลับ มา เมืองไทย อาทิตย์ หน้า

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: ส่วน คนที่ แม่ ของ “แก้ว” บอก ฉัน ก็ ตามหา จน เจอแล้วค่ะ ชื่อ “นิว” เป็นครูสอนดนตรีไทย อยู่ ที่โรงเรียน ... แถว พระโขนง

ไผท มอง ข้อมูล บน ผนัง ด้วยแววตา มุ่งมั่น

ไผท: ดูเหมือนว่า เรา จะ เข้าใกล้ ความจริง เข้าไปทุกขั้น แล้ว

(เสียง เคาะประตู ดังขึ้น เบาๆ)

(ตำรวจ ท้องที่ นายหนึ่ง ในชุด นอกเครื่องแบบ ยืน อยู่ ที่หน้าประตู)

ตำรวจ: (ยิ้ม ให้ ไผท) สวัสดีครับ ผม มา หา คุณ ไผท ครับ ได้ข่าวว่า คุณ กำลัง ตามหา เพื่อน เก่า อยู่ เหรอ ครับ

(สายตา ของตำรวจ คนนั้น แฝงไปด้วย ความ มีเลศนัย)

(ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา มองหน้ากัน ด้วยความ ไม่ไว้วางใจ)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 30)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 30)

(ฉากที่ 30)

(ฉากตัดไปที่ ห้องพัก ของ ไผท)

ซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป วางอยู่บนโต๊ะ ข้างๆ มี สมุดโน้ต ที่เต็มไปด้วย ข้อมูล ที่ ไผท รวบรวมมา

ไผท และ ใบเฟิร์น นั่ง มองหน้ากัน ด้วยความ เหนื่อยล้า

ไผท: (ถอนหายใจ) “โรงเรียนดนตรีไทย แถวพระโขนง” มันกว้างเกินไป จะเริ่ม หา จาก ตรงไหน ดี

ใบเฟิร์น: (ตัก บะหมี่ ขึ้นมาเป่า) ใจเย็นๆ ก่อน สิคะ พี่ไผท เรามี เวลา ค่อยๆ หา

ไผท: (มอง ใบเฟิร์น ด้วยความ เอ็นดู) พี่ ลืม ไปเลย ว่า เธอก็ เหนื่อย เหมือนกัน

ใบเฟิร์น: (ยิ้ม) ไม่เป็นไรหรอกค่ะ หนูเต็มใจ ช่วยพี่ อยู่แล้ว

(ทั้งสอง ก้มหน้า กินบะหมี่ กันเงียบๆ)

(เสียง เคาะประตู ดังขึ้น)

ไผท: (ขมวดคิ้ว) ใคร มา ตอนนี้ เนี่ย ดึกแล้วนะ

(ไผท ลุกขึ้น เดินไป เปิดประตู )

(ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ในชุด ลำลอง ยืน ยิ้ม อยู่ ที่หน้าประตู)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 29)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 29)

(ฉากที่ 29)

(ฉากตัดกลับมาที่หน้าบ้านของแก้ว)

ไผท หน้าเศร้าลง เมื่อได้ยินว่า แก้ว จากไปแล้ว เขาเหลือบไปเห็น ใบเฟิร์น ที่น้ำตาคลอ จึงตัดสินใจ ไม่ซักถาม เรื่อง สาเหตุการตาย ของแก้ว ในตอนนี้

(เสียง ถอนหายใจ ของ ไผท)

ไผท: (พยายาม ยิ้ม) ขอบคุณนะครับ ที่ ให้ข้อมูล กับ พวกเรา

(ไผท และ ใบเฟิร์น กำลังจะ หันหลัง เดินกลับ)

แม่ของแก้ว: อ้อ! ป้า นึกขึ้นได้ อย่างนึง!

ไผท: (หันกลับมา มอง แม่ของแก้ว ด้วยความหวัง) ครับ อะไรเหรอครับ

แม่ของแก้ว: ป้าพอจำไดลางๆว่า เพื่อนของแก้ว ทำงานที่ โรงเรียนอะไรสักแห่ง หลังจากเรียนจบ ป.ตรี ที่โรงเรียน นั่นละ โรงเรียนอะไรสักอย่าง สอนดนตรีไทยนี่ละ แถวๆ พระโขนง...ลองไปสอบถามแถวๆนั้น อาจได้ข่าวมั่ง

ไผท และ ใบเฟิร์น มองหน้ากัน ด้วยแววตา เป็นประกาย

ไผท: จริงเหรอครับ! ขอบคุณมากครับ คุณป้า นี่เป็น ประโยชน์ กับ พวกเรา มากเลย

(ไผท รีบ จด ข้อมูล ลงในสมุด ทันที เขาไม่ คาดคิด มาก่อน ว่า เบาะแส ใหม่ จะ ปรากฏขึ้น)

(จิ๊กซอว์ อีกชิ้น หนึ่ง กำลัง จะถูก นำมา ต่อ)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 28)ผีที่ห้องดนตรีไทย

  ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 28)

(ฉากที่ 28)

แม่ของแก้ว: (เสียงสั่น) แก้ว... แก้วไม่อยู่แล้วค่ะ

ไผท: (ขมวดคิ้ว) ไม่อยู่แล้ว? หมายความว่ายังไงครับ

แม่ของแก้ว: (น้ำตาคลอ) แก้ว... เสียไปนานแล้วค่ะ ตั้งแต่... ตั้งแต่ตอนเรียนจบใหม่ๆ

(ใบเฟิร์น กุมมือไผทเบาๆ เป็นเชิงปลอบใจ)

ไผท: (พยายามเก็บความตกใจ) เอ่อ... แล้วคุณป้าทราบไหมครับ ว่าเพื่อนๆ ที่เรียนดนตรีไทยกับแก้วตอนนั้น ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหนกันบ้าง

แม่ของแก้วส่ายหน้า ใบหน้าเศร้าสร้อย

แม่ของแก้ว: ป้าไม่รู้หรอกค่ะ หลังจากแก้วเสียไป ป้าก็ไม่ค่อยได้ติดต่อกับใคร

(ไผทและใบเฟิร์นมองหน้ากัน ความหวังเริ่มริบหรี่)

(ฉากตัดไปที่ รถยนต์ ที่จอดอยู่ ไม่ไกล จากบ้าน)

ผู้กองธนา ในชุด ลำลอง กำลังคุยโทรศัพท์ อยู่ กับ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา

ผู้กองธนา: ...ผมได้เบาะแส มา แล้วล่ะ วิภาดา “ดาว” เพื่อนอีกคน ของ กัลยา ตอนนี้ ทำงานอยู่ ที่ สายการบิน ...

(ผู้กองธนา ยิ้ม เมื่อ แผนการ ของเขา เริ่ม เป็นรูปเป็นร่าง )

(จิ๊กซอว์ ชิ้นแรก ถูก ต่อ ติด แล้ว นำทางไปสู่ ปริศนา ชิ้นต่อไป)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 27)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 27)

(ฉากที่ 27)
(ฉากตัดไปที่ ร้านกาแฟ เล็กๆ ริมถนน)

ไผท และ ใบเฟิร์น ในชุด ลำลอง นั่งอยู่ ที่โต๊ะ ริมหน้าต่าง ตรงหน้า ของพวกเขา มี รูปถ่าย หมู่ ของ นักเรียน กลุ่มหนึ่ง ในชุด นักเรียน กำลัง ยิ้มแย้ม อยู่ หน้า ห้องดนตรีไทย
ใบเฟิร์น: (ชี้ ไปที่ ผู้หญิง คนหนึ่ง ในรูป) คนนี้ “ดาว” ค่ะ ตอนนี้ เขา เป็น แอร์โฮสเตส อยู่ สายการบิน ดัง
ไผท: แล้ว ติดต่อ เขายากไหม
ใบเฟิร์น: ไม่ยากค่ะ หนูมี เบอร์โทร เขา อยู่

(ไผท รีบ จด เบอร์โทรศัพท์ ลงในสมุด ทันที)

(ฉากตัดไปที่ บ้านพัก หลังเล็กๆ ในชนบท)

ไผท และ ใบเฟิร์น ยืนอยู่ หน้าประตูบ้าน

(เสียง เคาะประตู ดังขึ้น)

ไม่นาน หญิงวัยกลางคน ใบหน้า ใจดี ก็เดินมาเปิดประตู เธอ คือ แม่ ของ “แก้ว” เพื่อนสนิท อีกคน ของ กัลยา
ไผท: สวัสดีครับ ผม ไผท ครับ ไม่ทราบว่า คุณ แก้ว อยู่บ้าน ไหมครับ

(หญิงวัยกลางคน มองหน้า ไผท ด้วยแววตา แปลกใจ)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 26)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 26)

(ฉากที่ 26)
(ฉากตัดไปที่ ห้องพักครู ตอนกลางวัน)

ไผท เดิน วนไปวนมา ในห้อง ด้วยความ กระวนกระวายใจ

(เสียง เคาะประตู ดังขึ้น)

ใบเฟิร์น: (เปิดประตู เข้ามา) พี่ไผท เป็นอะไร หรือเปล่าคะ หน้าตาดูไม่ดีเลย
ไผท ถอนหายใจ มอง ใบเฟิร์น ด้วย แววตา สับสน
ไผท: พี่รู้แล้วล่ะ ว่าใคร คือ คนที่ทำร้าย กัลยา
ใบเฟิร์น เบิกตากว้าง ด้วยความตกใจ
ใบเฟิร์น: (เสียงสั่น) จ... จริงเหรอคะ
ไผท พยักหน้า
ใบเฟิร์น: แล้ว... แล้วเป็นใครคะ?
ไผท มองไปรอบๆ ห้อง อย่าง ระแวง ก่อนจะ ก้มลง กระซิบ ที่ข้างหู ของ ใบเฟิร์น

(เสียง ดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา แต่ เต็มไปด้วย ความเศร้า และ ความแค้น)

ไผท: (เสียง สั่นเครือ) ...คือ ครู...

(เสียง ดนตรีไทย ดัง กึกก้อง ขึ้น ก่อนจะ เงียบหายไป)

(ใบเฟิร์น เบิกตากว้าง ด้วยความตกใจ และ หวาดกลัว)

ไผท: (ถอนหายใจ) แต่... พี่ ไม่มีหลักฐาน ที่จะเอาผิด เขาได้
ใบเฟิร์น: (จับมือ ไผท) แล้ว... เรา จะทำยังไงกันดีคะ

(ไผท นิ่งเงียบ ครุ่นคิด หาทาง ที่จะเปิดโปง ความจริง ให้ได้)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 25)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 25)

(ฉากที่ 25)
บรรยากาศ ในห้องสมุด ตึงเครียดขึ้นมาทันที เมื่อทุกคน ต่าง รู้สึกได้ถึง เงาลึกลับ หน้าประตู
ไผท วางแฟ้มเอกสาร ลงกับโต๊ะ อย่างแผ่วเบา
(เสียง ดนตรีไทย ดัง แว่วๆ ภายในห้องสมุด เป็นเพลง "ตระนิมิต" สื่อถึงลางร้าย)
ใบเฟิร์น กอดแขน ไผท แน่น ด้วยความกลัว
ไผท: (กระซิบ) ใครน่ะ! ออกมา!
(เงียบ ไม่มีเสียงตอบรับ)
ผู้กองธนา ลุกขึ้น เดินไปที่ประตู อย่างระมัดระวัง มือ แตะที่ลูกบิดประตู
(เสียง ดนตรีไทย ดังขึ้น ชัดเจน และ เร่งจังหวะ รวดเร็ว ขึ้น)
(ผู้กองธนา กระชาก ประตู ออก อย่างรวดเร็ว แต่ กลับไม่พบใคร มีเพียง ความมืด และ ความเงียบ เท่านั้น)
ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (เดินเข้ามาใกล้) ไม่มีใคร นี่คะ
ไผท: (มองไปรอบๆ ด้วยความระแวง) หรือว่า เรา คิดไปเอง
(เสียง ถอนหายใจ อย่างโล่งอก ของ ใบเฟิร์น)
(ฉากตัด กลับมาที่ แฟ้มเอกสาร)
ผู้กองธนา: (หยิบ แฟ้มเอกสาร ขึ้นมาดู อีกครั้ง) น่าเสียดาย หน้าสำคัญ ดัน หายไป
(สายตา ของผู้กองธนา ไปสะดุด กับ รอยนิ้วมือ ที่ เปื้อนฝุ่น อยู่บน หน้ากระดาษ ข้างๆ รอยฉีก)
(รอยนิ้วมือ ที่ ชัดเจน จน ไม่น่า จะ ตรวจสอบ ยาก!)
ผู้กองธนา: (แสยะยิ้ม) แต่ ดูเหมือนว่า เขา จะ ลืม อะไร ไว้ เสียแล้ว...
(โปรดติดตามตอนต่อไป)