ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 7)
(ฉากที่ 7)
สองวันต่อมา ข่าวการหายตัวไปของไผทและใบเฟิร์น แพร่สะพัดไปทั่วโรงเรียน ไม่มีใครรู้ว่าทั้งคู่หายไปไหน และเกิดอะไรขึ้นที่ห้องดนตรีไทยบ้าง
(ฉากตัดไปที่ ใต้ถุนอาคารเรียน)
แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุ ส่องสว่างไปทั่วบริเวณที่มืดอับ ชายร่างท้วมในชุดยาม กำลังขุดดินอย่างขะมักเขม้น เหงื่อไหลท่วมตัว
เสียงยาม: (หอบหายใจ) ใกล้แล้วๆ อีกนิดเดียว
ไม่นานนัก ปลายจอบของเขาก็กระทบกับอะไรบางอย่าง เสียงดัง “กึก!”
เสียงยาม: (ตาโต) นี่มัน...
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น ชัดเจน และใกล้ขึ้นเรื่อยๆ)
ชายร่างท้วม รีบวางจอบ แล้วเอื้อมมือไปหยิบ ตะเกียงเจ้าพายุ เพื่อส่องดู สิ่งที่จอบของเขากระทบเข้า
(แสงไฟ ส่องไปที่ โครงกระดูกมนุษย์ ที่โผล่ขึ้นมาจากดิน)
(บนนิ้วของโครงกระดูก สวมแหวนรูปดอกไม้ ซึ่งเป็นแหวนที่ไผทซื้อให้กัลยา)
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้นถึงจุดสูงสุด ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้อง ของชายร่างท้วม ที่ทำตะเกียงเจ้าพายุ หล่นแตก จนไฟดับมืด!)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น