ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 6)
(ฉากที่ 6)
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องดนตรีไทยอีกครั้ง หลังจากเสียงกรีดร้องและเสียงดนตรีไทยได้จางหายไป ไผทรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย มองไปรอบๆ ห้อง
ไผท: (ตะโกน) กัลยา! กัลยา!
ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงความว่างเปล่า
ใบเฟิร์นนั่งกอดเข่า ตัวสั่นเทา ใบหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว ไผททรุดตัวลงข้างๆ โอบกอดเธอไว้
ไผท: (เสียงสั่น) ไม่เป็นไรแล้วนะใบเฟิร์น ไม่เป็นไรแล้ว
ใบเฟิร์น: (เสียงสั่น) พี่ไผท... เกิดอะไรขึ้น... กัลยา... เธอ...
ไผท: พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่พี่คิดว่า... กัลยาคงจะถูกฆ่าตาย
ใบเฟิร์น: (เบิกตากว้าง) ฆ่าตาย!
ไผทพยักหน้า เขานึกถึงรอยแผลเป็นที่ลำคอของกัลยา และเงาดำปริศนา ที่ดูเหมือนจะเป็นสาเหตุ ที่ทำให้เธอต้องทุกข์ทรมาน
ไผท: พี่สัญญา พี่จะหาตัวคนที่ทำร้ายกัลยาให้ได้!
(ฉากตัดไปที่ บริเวณใต้ถุนอาคารเรียน ซึ่งมืดและอับชื้น มีรอยดินถูกขุดใหม่ๆ)
(เสียงขุดดิน)
(เสียงทุบปูน)
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา แต่ชวนขนลุก)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น