ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 42)
(ฉากที่ 42)
(ภายในห้องพัก ของ “นิว” เงียบสงัด มีเพียง เสียง นาฬิกา แขวนผนัง ดัง ติ๊ก ๆ )
“นิว” ทรุด ตัว ลง นั่ง ที่ โซฟา ใบหน้า เต็มไปด้วย ความ หวาดกลัว และ ความ รู้สึกผิด
(เสียง ถอนหายใจ ของ “นิว” ดัง ยาว)
นิว: (เสียง สั่นเครือ) ฉัน... ฉัน เห็น ทุกอย่าง...
(ไผท มอง “นิว” ด้วย แววตา สงสาร ก่อนจะ ค่อยๆ ถาม)
ไผท: เล่าให้พวกเราฟังได้ไหม “นิว” เกิดอะไรขึ้น ในคืนนั้น
(น้ำตา ไหล ริน อาบ แก้ม ของ “นิว” เธอ สูดหายใจ เข้าลึกๆ ก่อนจะ เริ่ม เล่า เรื่องราว ที่ เธอ เก็บ ไว้ ในใจ มา ตลอด)
นิว: วันนั้น ครู... ครู สั่งให้ ฉัน กับ กัลยา อยู่ซ้อมดนตรี จนค่ำ แต่ ฉัน ขอตัว กลับก่อน ปล่อย กัลยา อยู่ กับ ครู...
(นิว หยุด พูด ไป ครู่หนึ่ง เหมือน กำลัง สะกด กลั้น ความ รู้สึก บางอย่าง)
นิว: แต่... ฉัน ลืม หนังสือ ไว้ ที่ หน้าห้อง เลย ย้อน กลับ มา เอา แล้ว ก็... เห็น ครู... เขา กำลัง...
(นิว ปิดหน้า ร้องไห้ ตัว สั่น เทา)
(ใบเฟิร์น เดินเข้าไป โอบกอด “นิว” ไว้ เบาๆ เป็น เชิง ปลอบใจ)
(นิว สูด หายใจ เข้า ลึกๆ อีก ครั้ง ก่อน จะ เล่า ต่อ)
นิว: ฉัน ตกใจ มาก ทำอะไรไม่ถูก พอดีเห็น กระเป๋า ของ กัลยา เลย ล้วงเข้าไป หยิบ โทรศัพท์ ออกมา ถ่ายวีดีโอ ไว้
(นิว มอง ไป ที่ ไผท ด้วย แววตา รู้สึกผิด)
นิว: แต่... เหมือน ครู จะ พลาด ทำ กัลยา ล้มไปโดน ฉาบ ... ฉัน กลัว มาก เลย วิ่ง หนี ออกมา แล้ว โยน โทรศัพท์ เข้าไป ในห้อง ตอนนั้น แหละ ที่ ครู วิ่ง ตามออกมา เจอ เขา ขู่ ว่า ถ้า พูด อะไร ออกไป จะ ฆ่า ฉัน!
(ห้องพัก ตก อยู่ใน ความ เงียบ อีกครั้ง เมื่อ ความจริง อัน น่า สะพรึงกลัว ถูก เปิดเผย)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น