ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทส่งท้าย)
(ฉากส่งท้าย)
(ฉากตัดไปที่ ริมแม่น้ำเจ้าพระยา ยามเย็น)
แสง อาทิตย์ สีทอง ส่อง กระทบ ผิวน้ำ ระยิบระยับ ไผท และ ใบเฟิร์น นั่ง อยู่ บน ม้านั่ง ริม แม่น้ำ ด้วยกัน
(เสียง นก ร้อง และ เสียง เรือ ยนต์ วิ่ง ผ่าน ไป มา)
(ไผท มอง ไป ที่ แม่น้ำ ด้วย แววตา เหม่อลอย)
ใบเฟิร์น: (เอ่ย ถาม ด้วย ความ เป็นห่วง) พี่ไผท คิดอะไร อยู่ หรือเปล่า คะ
ไผท: (หัน มา มอง ใบเฟิร์น) พี่ แค่ คิดถึง กัลยา น่ะ ... ดีใจ ที่ เธอ ได้รับ ความยุติธรรม สักที
ใบเฟิร์น: (พยักหน้า) ค่ะ ... หนู ก็ ดีใจ ด้วย
(ทั้งสอง นั่ง เงียบ ไป ครู่หนึ่ง)
ใบเฟิร์น: (พูด ด้วย น้ำเสียง เบาๆ) พี่ไผท คะ ... หนู อยาก บอก อะไร บางอย่าง
ไผท: (หัน มา มอง ใบเฟิร์น ด้วย ความ สงสัย) อะไร เหรอ
ใบเฟิร์น: (หน้า แดง เล็กน้อย) คือ... ตลอดเวลา ที่ผ่านมา ... ที่ เรา ได้ ร่วม กัน ทำ เรื่องนี้ ... หนู รู้สึก ว่า...
(ใบเฟิร์น ไม่กล้า พูดต่อ เธอ ก้มหน้า ลง มอง มือ ตัวเอง)
(ไผท มอง ท่าทาง ของ ใบเฟิร์น ด้วย ความ เอ็นดู เขา ค่อยๆ เอื้อมมือ ไป จับ มือ ของ เธอ ไว้ เบาๆ)
ไผท: (พูด ด้วย น้ำเสียง อ่อนโยน) พี่ ก็ รู้สึก เหมือนกัน ... ใบเฟิร์น
(ใบเฟิร์น เงยหน้า ขึ้น มอง ไผท ดวงตา ของทั้งคู่ สบ กัน )
(ความรู้สึก ดีๆ ที่ ก่อตัว ขึ้น ท่ามกลาง ความ เศร้า และ การ ต่อสู้ เพื่อ ความ ยุติธรรม กำลัง เบ่งบาน ขึ้น ใน ใจ ของ ทั้ง สอง คน)
(แสง อาทิตย์ ลา ลับ ขอบฟ้า ไป แล้ว แต่ ความ หวัง และ ความรัก ครั้งใหม่ กำลัง เริ่มต้น ขึ้น)
(จบบริบูรณ์)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น