(บทที่ 24)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 24)

(ฉากที่ 24)

(ฉากตัดไปที่ ห้องสมุด โรงเรียน ยามค่ำคืน)

แสงไฟ สีเหลืองนวล จากโคมไฟ บนโต๊ะ ส่องสว่าง ไปยัง กองเอกสาร เก่าๆ ที่วางอยู่ เต็มโต๊ะ

ไผท ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ในชุด ลำลอง กำลัง ช่วยกัน ค้นหา รายชื่อ นักเรียน ที่เรียน ดนตรีไทย ในรุ่น ของ กัลยา

ใบเฟิร์น ในชุดนักเรียน นั่งอยู่ ไม่ไกล คอย ช่วยเหลือ หยิบจับ เอกสาร ตามคำขอ

(เสียง พลิกกระดาษ ดัง เบาๆ ในห้องสมุด ที่เงียบสงัด)

ไผท: (ถอนหายใจ) ทำไม มัน หายาก แบบนี้ นะ

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (เช็ดเหงื่อ บนใบหน้า) เอกสาร มันเก่า มาก เลย ค่ะ กว่า จะ หา เจอ แต่ละ เล่ม

ผู้กองธนา: (ชี้นิ้ว ไปที่ แฟ้มเอกสาร เล่มหนึ่ง) นั้นไง! เจอแล้ว!

(ทั้งสามคน ต่าง เบียด กันเข้ามา ดู แฟ้มเอกสาร เล่มนั้น ด้วยความดีใจ)

(แต่ แล้ว ใบหน้า ของทุกคน ก็ เปลี่ยนเป็น ผิดหวัง เมื่อ พบว่า หน้า ที่ มีรายชื่อ ของ กัลยา และ เพื่อนๆ ถูก ฉีก หาย ไป!)

(เสียง ฝีเท้า ดัง ขึ้น เบาๆ จาก ทางเดิน หน้าห้องสมุด)

(เงา ของใครบางคน ทาบทับ อยู่ บน ประตู ห้องสมุด)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 23)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 23)

(ฉากที่ 23)

ภาพในวีดีโอสั่นไหว แต่ก็พอจะมองเห็น เงาร่าง ของคนสองคน กำลัง ยื้อยุดฉุดกระชากกัน อยู่กลางห้อง

(เสียง ผู้ชาย ในวีดีโอ): ปล่อยนะ! อย่าเสียงดัง! เดี๋ยวก็มีคนได้ยินหรอก!

(เสียง ผู้หญิง ในวีดีโอ): (ร้องไห้) ไม่! ปล่อยฉันนะ! ช่วยด้วย!

(เสียง สิ่งของ ตกแตก ดัง เพล้ง!)

(วีดีโอ ถูก ตัดไป ทันที)

ความเงียบ ปกคลุม ไปทั่วห้องปฏิบัติการฯ ทุกคน ต่าง นิ่ง อึ้ง กับหลักฐาน ที่ปรากฏ

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (เสียงสั่น) แสดงว่า... ตอนนั้น ในห้อง ไม่ได้มีแค่ สองคน

ผู้กองธนา: (พยักหน้า) ใช่ มีคน แอบถ่าย เหตุการณ์ ทั้งหมดไว้

ไผท: (กำมือแน่น) เป็นไปได้ไหม ว่าจะเป็น เพื่อน ของ กัลยา

ผู้กองธนา: (หันไปมอง ไผท) หมายความว่าไงครับ

ไผท: (ถอนหายใจ) คือ... กัลยา เขา สนิทกับเพื่อน กลุ่มหนึ่ง ที่เรียนดนตรีไทย ด้วยกัน พวกเธอ มักจะ มา ซ้อมดนตรี ที่นี่ เป็นประจำ

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (ครุ่นคิด) ถ้าอย่างนั้น เราต้อง ตามตัว เพื่อนๆ ของ เธอ มา สอบถาม แล้วล่ะค่ะ

ผู้กองธนา: (พยักหน้า เห็นด้วย) ครับ และ ที่สำคัญ เราต้องรู้ให้ได้ว่า ทำไม คนถ่าย ถึงไม่ยอมช่วย กัลยา

(เงา ความสงสัย ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ในใจ ของทั้งสามคน)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 22)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 22)

(ฉากที่ 22)

(ฉากตัดไปที่ ห้องปฏิบัติการพิสูจน์หลักฐาน กลางวัน)

เจ้าหน้าที่ ในชุด แลปสีขาว กำลังตรวจสอบ โทรศัพท์มือถือ เครื่องเล็กๆ อย่าง พิถีพิถัน

(เสียงเครื่องจักร ทำงาน เบาๆ)

ผู้กองธนา: (หันไปถาม เจ้าหน้าที่) เป็นยังไงบ้างครับ มีข้อมูลอะไร บ้างไหม

เจ้าหน้าที่: (เงยหน้า จาก กล้องจุลทรรศน์) น่าสนใจมากครับ ท่านผู้กอง โทรศัพท์เครื่องนี้ ถึงจะเก่า แต่ระบบ ความจำ ยัง สมบูรณ์ ดีมาก

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (ตาโต) หมายความว่า...

(เจ้าหน้าที่ กดปุ่ม บน คีย์บอร์ด ไม่กี่ครั้ง ภาพ บน จอคอมพิวเตอร์ ก็ปรากฏ เป็น ไฟล์วีดีโอ ขนาดสั้น)

เจ้าหน้าที่: มีคนแอบ ถ่ายวีดีโอ ไว้ด้วยครับ

(ทั้งสามคน ต่าง จ้องมอง ไปที่ จอคอมพิวเตอร์ ด้วยความสนใจ)

(ภาพในวีดีโอ เริ่มต้น ที่ มุมมืด ของห้องดนตรีไทย จากนั้น กล้อง ก็ ถูก หันไป รอบๆ ห้อง อย่าง รวดเร็ว เหมือน คนถ่าย กำลัง ตกใจ กลัว อะไรบางอย่าง)

(เสียง ตึงเครียด ในวีดีโอ เริ่ม ดังขึ้น เป็น เสียง ของ ผู้ชาย และ ผู้หญิง กำลัง โต้เถียง กัน)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 21) ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 21)

(ฉากที่ 21)

(ภายในห้องดนตรีไทย เงียบสงัด หลังจาก โทรศัพท์มือถือ ดับไป)

ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา มองหน้ากัน ด้วยความรู้สึก ขนลุก

(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา เป็นเพลง "เขมรลืมบ้าน" เพลงที่สื่อถึง ความรู้สึก สับสน และ หวาดกลัว)

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (เสียงสั่น) ผะ... ผีหลอก หรือเปล่าคะ เนี่ย

ผู้กองธนา: (พยายาม ทำใจแข็ง) ไม่หรอกครับ อาจจะเป็น เพราะ แบตเตอรี่ มัน เสื่อม ตามกาลเวลา

(เสียงเปิดประตู ดังขึ้น)

ไผท ในชุดครู เดินเข้ามาในห้อง ด้วยสีหน้า สงสัย

ไผท: (มอง ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา) พวกคุณ เป็นใคร เข้ามาทำอะไร ในห้องนี้

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (รีบเก็บ โทรศัพท์มือถือ) เอ่อ... คือ...

ผู้กองธนา มองหน้า ร.ต.อ.หญิง วิภาดา เป็นเชิงปราม

ผู้กองธนา: (หันไปหา ไผท) ไม่มีอะไรครับ ครู เรากำลัง ตรวจดู ความเรียบร้อย

ไผท ไม่เชื่อ สายตา ของเขา จ้องมอง ไปที่ โทรศัพท์มือถือ ในมือ ของ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา

ไผท: (เสียงเข้ม) นั่นโทรศัพท์ ของ กัลยา แฟนผมเอง ผมจำได้! เธอชอบใช้มัน อัดเสียง ตอนที่เรา ซ้อมดนตรี ด้วยกัน

(บรรยากาศ ตึงเครียด อีกครั้ง)

(บทที่ 20)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 20)

(ฉากที่ 20)

(ฉากตัดไปที่ ห้องดนตรีไทย ยามค่ำคืน)

แสงไฟ จากไฟฉาย สองลำ ส่องไปทั่วห้อง ผู้กองธนา และ ร.ต.อ.หญิง วิภาดา ในชุด ครู กำลังตรวจหา หลักฐาน อย่างละเอียด

(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น แผ่วเบา แต่ ทั้งคู่ ไม่ได้ยิน เพราะกำลังจดจ่อ กับการทำงาน)

ผู้กองธนา: (ยื่นมือ ไปที่ หลังตู้ เก็บเครื่องดนตรี ขนาดใหญ่) ฝุ่น หนา ขนาดนี้ คงไม่มีใคร มา ยุ่ง แถวนี้ นานแล้วล่ะ

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (ก้มลง มองใต้โต๊ะ) จริงด้วยค่ะ ขนาด ใยแมงมุม ยัง ชักใย เป็น บ้าน เลย

(ผู้กองธนา ค่อยๆ เลื่อน ตู้หนังสือ ออก อย่างระมัดระวัง เผยให้เห็น ซอกเล็กๆ ด้านหลัง มีหนังสือ เก่าๆ วางอยู่ ไม่เป็นระเบียบ)

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (หยิบหนังสือ ขึ้นมา ทีละเล่ม) มี อะไร ซ่อนอยู่ หรือเปล่านะ

(เล่มแล้ว เล่มเล่า ก็ไม่พบ อะไร เป็นพิเศษ จนกระทั่ง เหลือ หนังสือ เล่มสุดท้าย)

(ร.ต.อ.หญิง วิภาดา หยิบหนังสือ เล่มนั้น ขึ้นมา พบว่า มี โทรศัพท์มือถือ เครื่องเล็กๆ ซ่อนอยู่ ใต้หนังสือ)

(ทั้งคู่ มองหน้ากัน ด้วยแววตา ตื่นเต้น)

ร.ต.อ.หญิง วิภาดา: (เสียงสั่น) ของใครกันคะ เนี่ย

ผู้กองธนา: (รับโทรศัพท์ มาดู) รุ่นนี้ ตกรุ่น ไปนานแล้วนะ

(ผู้กองธนา กดปุ่ม เปิดเครื่อง ปรากฏ รูปภาพ หน้าจอ เป็นรูป ของ กัลยา!)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 19)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 19)

(ฉากที่ 19)

ไผท ยืนนิ่ง อยู่กลางสนามกีฬา เขามองตาม ครูสมชาย ที่วิ่งหายลับไป ด้วยแววตา ครุ่นคิด

(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น ชัดเจนขึ้น เป็นเพลง "ลาวคำห่อ" เพลงที่สื่อถึงความโศกเศร้า และ การร้องขอความช่วยเหลือ)

(เสียงกระซิบ ดังขึ้น ท่ามกลาง เสียงดนตรีไทย): ช่วยด้วย... ไผท... ช่วยฉันด้วย...

ไผท สะดุ้ง หันซ้าย หันขวา มองหาที่มาของเสียง

(นักเรียน บางคน เอามืออุดหู ด้วยท่าทาง หวาดกลัว)

นักเรียน 1: (เสียงสั่น) เสียงอะไร... น่ากลัวจัง

นักเรียน 2: (กอดแขนเพื่อน) ฉันกลัว... กลับบ้านกันเถอะ

(แต่ ไผท กลับได้ยิน เสียงกระซิบ นั้น ชัดเจน กว่าเสียงอื่นๆ)

(ฉากตัดไปที่ หมู่บ้าน ใกล้โรงเรียน ยามค่ำคืน)

ชาวบ้าน กำลัง จับกลุ่ม คุยกัน ถึง เรื่องผี ในโรงเรียน

ชาวบ้าน 1: (ทำท่าทาง ตื่นเต้น) ฉันได้ยินมาว่า ผีตนนั้น ดุมาก ใครทำไม่ดี จะโดนหลอก จนเสียสติ เลยนะ

ชาวบ้าน 2: (ส ่ายหน้า) ไม่จริงหรอก ผีตนนั้น ใจดีจะตาย จำได้ไหม ตอนที่ ไอ้จ้อย จะโดน พวกโจร ปล้น

ชาวบ้าน 3: (พยักหน้า) เออ จริงด้วย ผีตนนั้น มาช่วย ไอ้จ้อย ไว้ ได้ยินว่า พวกโจร วิ่ง หนี กัน กระเจิง เลย

(ชาวบ้าน ต่าง วิพากษ์วิจารณ์ กันไปต่างๆ นานา บางคน ก็กลัว บางคน ก็ศรัทธา)

(โปรดติดตามตอนต่อไป)

(บทที่ 18)ผีที่ห้องดนตรีไทย

 ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 18)

(ฉากที่ 18)

(ฉากตัดไปที่ สนามกีฬา ตอนเย็น)

กลุ่มนักเรียน กำลังซ้อมกีฬา อย่างสนุกสนาน โดยมี ไผท ในฐานะครู คคอยดูแล อยู่ไม่ไกล

(เสียงร้องตะโกน ด้วยความตกใจ ดังขึ้น จาก บ้านพักครู หลังโรงเรียน)

ทุกคน หันไปมอง เป็นตาเดียว

ครูสมชาย ในสภาพ ผมเผ้ายุ่งเหยิง เสื้อผ้า หลุดลุ่ย วิ่ง ออกมาจากบ้านพักครู ด้วยท่าทาง หวาดผวา สุดขีด

นักเรียน 1: (ชี้ไปที่ ครูสมชาย) ครูสมชาย!

นักเรียน 2: เกิดอะไรขึ้น ครู ทำไมต้องวิ่ง แบบนั้น

ไผท ขมวดคิ้ว ด้วยความสงสัย เขาวิ่งเข้าไปหา ครูสมชาย

ไผท: ครูสมชาย! เกิดอะไรขึ้นครับ!

แต่ครูสมชาย ไม่สนใจ เขาวิ่ง ผ่านไผท ไป อย่างไม่คิดชีวิต

(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น แว่วๆ จากบ้านพักครู)

(นักเรียน บางคน เริ่ม ตัวสั่น ด้วยความกลัว)

(เสียงกระซิบ ดังขึ้น ท่ามกลาง เสียงดนตรีไทย): ช่วยด้วย...

(โปรดติดตามตอนต่อไป)