ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 12)
(ฉากที่ 12)
(ฉากตัดไปที่ บ้านไม้เก่าๆ หลังโรงเรียน ยามค่ำ)
ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงเทียน ส่องกระทบ ใบหน้า ของครูสมชาย ที่ซีดเผือด และเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขานั่งพนมมือ อยู่ตรงข้ามกับ ชายชรา ร่างผอม สวมแว่นตากรอบหนา ซึ่งนั่งไขว่ห้าง อยู่บนเบาะ
รอบๆ ตัว เต็มไปด้วย เครื่องรางของขลัง และอุปกรณ์ ในการทำพิธีกรรม ต่างๆ
ครูสมชาย: (เสียงสั่น) หลวงพ่อช่วยผมด้วย ผม... ผมทนไม่ไหวแล้ว
หมอผี: (หัวเราะ เสียงแหบ) ก็ข้าบอกแล้วไง ว่าวิญญาณตนนั้น แรงมาก เจ้าทำบาปหนัก รู้ตัวบ้างไหม!
ครูสมชาย: (ก้มหน้า) ผม... ผมไม่ได้ตั้งใจ มัน... มันเป็นอุบัติเหตุ
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น แว่วๆ ภายในห้อง)
ครูสมชาย สะดุ้ง มองไปรอบๆ ห้อง อย่างหวาดระแวง
หมอผี: (ยกมือห้าม) อย่าได้สะทกสะท้าน! ข้าจะช่วยปราบมันเอง
(หมอผี หยิบขวดแก้ว บรรจุผงสีขาว ขึ้นมา)
หมอผี: นี่คือ ผงปราบวิญญาณ ชั้นสูง รับรองว่า วิญญาณตนนั้น จะต้องสงบ ไม่มารบกวนเจ้าอีก!
(หมอผี ยื่นขวดแก้ว ให้ครูสมชาย พร้อมกับ แสยะยิ้ม อย่างมีเลศนัย)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น