ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 13)
(ฉากที่ 13)
(ฉากตัดไปที่ ห้องดนตรีไทย กลางดึก)
ครูสมชาย ในมือถือขวดแก้ว ที่บรรจุผงสีขาว เดินเข้ามาในห้อง ด้วยท่าทาง หวาดกลัว
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้น ชัดเจนขึ้น เป็นเพลง "นกขมิ้น" แต่เป็นท่วงทำนอง ที่เศร้า และโกรธแค้น)
ครูสมชาย: (มองไปรอบๆ ห้อง) ออกมาสิ! อย่ามาหลอกหลอนข้าอีกเลย!
(เงาของหญิงสาวในชุดไทย ปรากฏขึ้น กลางห้อง)
ครูสมชาย: (ตัวสั่น) กะ... กัลยา...
(เงาของกัลยา ค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เผยให้เห็นใบหน้า ซีดขาว ดวงตา แดงก่ำ จ้องมองมาที่ครูสมชาย ด้วยความโกรธแค้น)
กัลยา (เสียงเย็นยะเยือก): ท่านอาจารย์... ท่านทำกับฉันได้ลงคอ...
ครูสมชาย: (ถอยกรูด) มะ... ไม่นะ... ข้า... ข้าไม่ได้ตั้งใจ...
(กัลยา ลอยเข้ามาใกล้ ครูสมชาย อย่างช้าๆ)
ครูสมชาย: (กรีดร้อง แล้ว สาดผงสีขาว ในขวดแก้ว ใส่กัลยา)**
(แต่ผงสีขาว กลับทะลุร่าง ของกัลยา ไป)
กัลยา (หัวเราะ เสียงแหลม น่ากลัว): คิดว่าของพวกนั้น จะทำอะไรฉันได้เหรอ!
(กัลยา ยื่นมือ ออกไป สัมผัสที่ไหล่ ของครูสมชาย)
ครูสมชาย กรีดร้อง ด้วยความหวาดกลัว สุดขีด ก่อนจะ วิ่งหนี ออกจากห้องดนตรีไทย ไป ด้วยความหวาดผวา สุดชีวิต!
(เสียงดนตรีไทย ดังกึกก้อง ไปทั่วอาคารเรียน)
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น