ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 4)
(ฉากที่ 4)
เงาสีดำค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ไผทและใบเฟิร์น เสียงดนตรีไทยดังกึกก้อง ราวกับบรรเลงโดยวงดนตรีขนาดใหญ่ ทั้งๆ ที่ในห้องนั้น มีเพียงเงาปริศนาเท่านั้น
ใบเฟิร์นซุกหน้ากับอกของไผทแน่น ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว ส่วนไผท แม้ในใจจะหวั่นเกรง แต่ก็พยายามทำตัวเข้มแข็งเพื่อปลอบใจหญิงสาว
ไผท: (กระซิบ) ไม่ต้องกลัวนะใบเฟิร์น ไม่มีอะไรหรอก คงเป็นคนแกล้งเราน่ะ
แต่แล้ว ความหวังของไผทก็พังทลายลง เมื่อเงาสีดำค่อยๆ รวมตัวกัน จนกลายเป็นรูปร่างของหญิงสาว ในชุดไทยสีขาว ใบหน้าซีดเซียว แต่สวยสะกด ดวงตาของเธอเบิกโพลง จ้องมองมาที่ไผท
(เสียงดนตรีไทย เปลี่ยนเป็นเพลงเศร้า โศกสลับกับเสียงร้องไห้คร่ำครวญ)
ใบเฟิร์น: (เบิกตากว้าง) ผี... ผี...
ไผทเองก็ตกตะลึงไม่แพ้กัน เขามองหญิงสาวตรงหน้า ด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งกลัว ทั้งสงสาร แต่ที่มากที่สุดคือ ความคุ้นเคย...
หญิงสาวในชุดไทย ค่อยๆ ยื่นมือออกมา เหมือนจะคว้าหาอะไรบางอย่าง
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้นถึงจุดสูงสุด ก่อนจะเงียบลง)
ไผท: (พึมพำ) กัลยา... ใช่เธอหรือเปล่า...
หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย เหมือนจำได้ เธอมองหน้าไผท น้ำตาไหลอาบแก้ม
(เสียงดนตรีไทย ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเพลงที่ไผทคุ้นเคย เพลงที่เขาและกัลยาเคยเล่นด้วยกัน)
ใบเฟิร์น: (มองไผท) พี่ไผท... รู้จักผีตนนี้เหรอคะ?
ไผทไม่ตอบ เขามองหญิงสาวในชุดไทยด้วยสายตาเว้าวอน
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น