ผีที่ห้องดนตรีไทย (บทที่ 5)
(ฉากที่ 5)
หญิงสาวในชุดไทยลอยเข้ามาใกล้ ไผท เสียงเพลงที่เธอเล่น แม้จะเศร้า แต่ก็แฝงไว้ด้วยความโหยหา
ไผท: กัลยา... ใช่เธอจริงๆ ใช่ไหม
หญิงสาวยิ้ม พยักหน้ารับเบาๆ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความยินดี ที่ได้พบกับไผทอีกครั้ง
ใบเฟิร์น: (มองทั้งสองด้วยความสงสัย) พี่ไผท... เกิดอะไรขึ้น ใครกันคะ
ไผทหันไปมองใบเฟิร์น เขาไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เพราะตัวเขาเอง ก็ยังไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เกิดขึ้น คือความจริง หรือแค่ฝันไป
ไผท: (เสียงสั่น) เธอ... เธอคือ... กัลยา แฟนของพี่เอง...
ใบเฟิร์นเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ใบเฟิร์น: แฟนพี่... แต่... แต่เธอ...
หญิงสาวในชุดไทย มองไผท ด้วยแววตาเว้าวอน เหมือนจะขอให้เขาช่วยเหลือ
ไผท: (หันไปหากัลยา) กัลยา... เกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไม... ทำไมถึง...
เสียงของไผท ขาดหาย เมื่อเขาสังเกตเห็น รอยแผลเป็น ที่ลำคอของหญิงสาว
(เสียงดนตรีไทย เปลี่ยนเป็นเสียงคร่ำครวญ น่าหวาดกลัว)
กัลยา: (เสียงแหบพร่า) ช่วย... ช่วยฉันด้วย... ไผท...
ใบเฟิร์น: (กอดแขนไผทแน่น) พี่ไผท... หนูกลัว!
ไผท: (หันไปปลอบใบเฟิร์น) ไม่ต้องกลัวนะใบเฟิร์น กัลยา... เธอจะทำร้ายเราไม่ได้
(เงาดำ ค่อยๆ ปรากฏขึ้นข้างหลังกัลยา)
กัลยา: (หันไปมองเงาดำด้วยความหวาดกลัว) ไม่นะ... ไม่!
(เงาดำ พุ่งเข้าหาตัวกัลยา ก่อนที่ทั้งคู่จะหายไป พร้อมกับเสียงกรีดร้อง และเสียงดนตรีไทย ที่ดังกึกก้อง จนห้องดนตรีสั่นสะเทือน!)
ใบเฟิร์น: (ร้องไห้) กรี๊ดดด!
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น